O co walczą kierowcy i zespoły
Formuła 1 to mistrzostwa świata organizowane przez FIA (Międzynarodową Federację Samochodową). Sezon składa się z serii wyścigów Grand Prix rozgrywanych na torach na kilku kontynentach. Po każdym wyścigu najlepsi dostają punkty, a na koniec sezonu przyznawane są dwa tytuły:
- mistrz świata kierowców: kierowca z największą liczbą punktów,
- mistrz świata konstruktorów: zespół, którego obaj kierowcy zdobyli łącznie najwięcej punktów.
W sezonie 2026 startuje 11 zespołów, czyli 22 kierowców. Jedenastym zespołem jest debiutujący Cadillac. Każdy zespół sam projektuje i buduje nadwozie bolidu, a jednostkę napędową może mieć własną albo kupować od producenta silników. Aktualną listę znajdziesz na stronach zespołów i kierowców.
Jak wygląda weekend wyścigowy
Typowy weekend Grand Prix trwa od piątku do niedzieli:
- Piątek: dwa treningi (FP1 i FP2) po godzinie. Zespoły sprawdzają ustawienia bolidu i zużycie opon.
- Sobota: trzeci trening (FP3), a po nim kwalifikacje, które ustalają kolejność startu.
- Niedziela: wyścig.
Część rund to weekendy sprinterskie. Wtedy w piątek jest tylko jeden trening i kwalifikacje do sprintu, w sobotę rano krótki wyścig sprinterski, a po południu zwykłe kwalifikacje. W 2026 roku zaplanowano sześć sprintów: w Chinach, Miami, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Holandii i Singapurze. Godziny wszystkich sesji w czasie polskim są w kalendarzu F1.
Kwalifikacje: Q1, Q2 i Q3
Kwalifikacje decydują o polach startowych. Składają się z trzech części, a w każdej liczy się najszybsze pojedyncze okrążenie:
| Część | Czas | Kto odpada |
|---|---|---|
| Q1 | 18 minut | 6 najwolniejszych (pola 17–22) |
| Q2 | 15 minut | 6 kolejnych (pola 11–16) |
| Q3 | 12 minut | 10 najlepszych walczy o pole position |
Najszybszy w Q3 zdobywa pole position, czyli pierwsze pole na starcie. Od 2026 roku w Q1 i Q2 odpada po sześciu kierowców (wcześniej po pięciu), bo na starcie stają 22 samochody. Kwalifikacje do sprintu działają tak samo, tylko są krótsze (12, 10 i 8 minut).
Kierowca, którego czas w Q1 jest gorszy niż 107% czasu najszybszego, może nie zostać dopuszczony do wyścigu. Sędziowie mogą jednak zrobić wyjątek, np. gdy kierowca był szybki na treningach, a w kwalifikacjach miał awarię.
Wyścig: start, dystans i pit stopy
Wyścig zaczyna się od okrążenia formującego, po którym kierowcy ustawiają się na swoich polach. Start daje zestaw czerwonych świateł: zapalają się kolejno, a gdy wszystkie zgasną, wyścig rusza. Dystans wyścigu to najmniejsza liczba okrążeń przekraczająca 305 km (wyjątkiem jest Monako, gdzie jest krótszy). Wyścig nie może trwać dłużej niż dwie godziny jazdy.
W trakcie wyścigu kierowcy zjeżdżają do alei serwisowej na pit stop, żeby zmienić opony. Na suchym torze każdy musi użyć co najmniej dwóch różnych mieszanek opon, więc przynajmniej jeden pit stop jest praktycznie obowiązkowy. Tankowanie w trakcie wyścigu jest zakazane, więc bolid startuje z paliwem na cały dystans. Więcej o strategii w poradniku Opony i strategia w F1.
Gdy na torze dochodzi do wypadku, dyrekcja wyścigu może wysłać samochód bezpieczeństwa (safety car), ogłosić wirtualny samochód bezpieczeństwa (VSC), przy którym wszyscy muszą zwolnić do ustalonego czasu, albo przerwać wyścig czerwoną flagą. Znaczenie wszystkich flag wyjaśniamy w poradniku Flagi w F1.
Sprint: krótki wyścig w sobotę
Sprint ma około 100 km, czyli mniej więcej jedną trzecią dystansu Grand Prix, i nie wymaga pit stopu. Punkty dostaje pierwsza ósemka: od 8 za zwycięstwo do 1 za ósme miejsce. Wynik sprintu nie ustala kolejności startu do niedzielnego wyścigu, bo o niej decydują sobotnie kwalifikacje.
Parc fermé: czego nie wolno zmieniać
Od początku kwalifikacji bolidy są w reżimie parc fermé: zespoły mogą robić tylko drobne regulacje i naprawy. Większa zmiana ustawień albo części oznacza zwykle start z alei serwisowej. Dzięki temu samochód, który zdobył pole position, jest tym samym samochodem, który startuje w wyścigu.
Bolid F1 w 2026 roku: co się zmieniło
Sezon 2026 przyniósł największą zmianę przepisów technicznych od lat:
- Napęd: moc pochodzi mniej więcej po połowie z silnika spalinowego i z części elektrycznej. Silniki jeżdżą na paliwie zrównoważonym (Advanced Sustainable Fuel).
- Mniejsze i lżejsze auta: rozstaw osi skrócono o 200 mm, do 3,4 m, podłogę zwężono o 100 mm, a minimalną masę zmniejszono z 800 do 768 kg. Opony są węższe.
- Aktywna aerodynamika: klapy przedniego i tylnego skrzydła zmieniają ustawienie. Na prostych bolid jeździ w trybie niskiego oporu (Straight Mode), w zakrętach w trybie docisku (Corner Mode).
- Koniec DRS: system DRS zniknął. Kierowca, który na wyznaczonym punkcie traci do rywala mniej niż sekundę, dostaje na następne okrążenie Overtake Mode: dodatkową energię elektryczną do ataku. Przyciskiem Boost każdy kierowca może też sam zdecydować, kiedy wykorzystać zgromadzoną energię.
Nowe pojęcia (Boost, Recharge, Straight Mode) objaśniamy w słowniku F1.
Sędziowie i kary
O karach decydują sędziowie wyścigu (stewardzi FIA). Najczęstsze kary to:
- 5 lub 10 sekund doliczone do czasu: kierowca odbywa je podczas pit stopu (mechanicy nie mogą wtedy pracować przy aucie) albo są doliczane do wyniku,
- przejazd przez aleję serwisową (drive-through) i stop-and-go, czyli przejazd z zatrzymaniem na 10 sekund,
- cofnięcie na starcie o kilka pól, np. za przekroczenie limitu części jednostki napędowej albo za przewinienia w poprzednim wyścigu,
- punkty karne w licencji: kierowca, który zbierze 12 punktów w ciągu 12 miesięcy, pauzuje w kolejnym wyścigu,
- dyskwalifikacja, np. gdy bolid po wyścigu nie spełnia przepisów technicznych.
W skrócie: 22 kierowców z 11 zespołów walczy o dwa tytuły. Kwalifikacje w sobotę ustalają kolejność startu, a w niedzielę liczą się punkty dla pierwszej dziesiątki. Na suchym torze trzeba użyć dwóch rodzajów opon. Od 2026 roku zamiast DRS kierowcy mają Overtake Mode i aktywną aerodynamikę.